از رسانههای ادبی جهان چه خبر؟
رویایی به نام «نیویورکر»
گاردین، نیویورک تایمز و دبیر سرویس شعر نیویورکر
«پل ملدون» شاعر ایرلندی برندهی جایزهی معتبر پولیتزر سال ۲۰۰۳ به تازگی به سمت دبیری سرویس شعر مجلهی آمریکایی «نیویورکر» منصوب شده است. اهمیت «نیویورکر» تا جایی است که تغییر دبیر بخش شعر آن به یکی از مهمترین خبرهای ادبی این هفتهی بسیاری از نشریات ادبی دنیا، از جمله ضمیمهی ادبی روزنامههای «نیویورک تایمز» و «گاردین» تبدیل شده است. «پل ملدون» پنجاه و شش ساله، در ایرلند شمالی به دنیا آمده و از سال ۱۹۸۷ ساکن ایالات متحده شده است. وی هم اکنون استاد دانشگاه پرینستون است و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ استاد شعر دانشگاه آکسفورد بوده است. «پل ملدون» پس از آن که جایزهی معتبر «پولیتزر» را از آن خود کرد، شهرت جهانی پیدا کرد. وی تا به حال جایزهی سال ۱۹۹۴ «تی.اس. الیوت»، جایزهی سال ۱۹۹۷ «ایریش تایمز»، ۲۰۰۳ «گریفین» و ۲۰۰۴ «ویلیام شکسپیر» را از آن خود کرده.
«ملدون» قرار است چند ماه دیگر کار خود را در مجلهی «نیویورکر» شروع کند و به جای «آلیس کوئین» مسئول بخش شعر «نیویورکر» شود. «کوئین» پنجاه و هشت ساله نزدیک به بیست سال است که این سمت را بر عهده دارد و از ماه نوامبر جای خود را به همکارش «پل ملدون» میدهد. خانم «کوئین» همچنین ریاست مرکز شعر آمریکا را برعهده دارد و در دانشکدهی هنر دانشگاه کلمبیای آمریکا تدریس میکند. این تغییر به خواست «آلیس کوئین» صورت گرفته است. وی در همین رابطه به «نیویورک تایمز» میگوید اتخاذ این تصمیم به این خاطر بوده که میخواسته کارهای جدیتری در حوزهی شعر انجام دهد. «کوئین» پیش از این به مدت چهارده سال بخش داستان «نیویورکر» را نیز اداره کرده است، وی در بخش شعر مجله با شاعران نامآشنایی همچون «جوزف برودسکی»، «جین کنیون»، «چارلز سیمیک» و «مارک استراند» کار کرده است. «نیویورک تایمز» از قول خانم «کوئین» در پاسخ به انتقاداتی که به او دربارهی تکراری بودن شاعران نیویورکری شده است، مینویسد: «هشتاد و پنج درصد شعرهای که به من میرسد با پست ارسال شده و هر هفته بیش از ششصد شعر دریافت میکنیم.» آقای «دیوید رمنیک» سردبیر «نیویورکر» دربارهی انتخاب «پل ملدون» به دبیری بخش شعر مجله میگوید: «مسئله فقط این نیست که بهترین شاعر را انتخاب کنیم، باید کسی را انتخاب کنیم که با گسترهی وسیعی از شاعران دنیا در ارتباط است و نه این که تمام عمرش را در آلاسکا زندگی کرده باشد.» وی همچنین دربارهی «ملدون» به «نیویورک تایمز» میگوید: «آقای ملدون اولین شعرش را در سن ۱۶ سالگی منتشر کرده و در زندگیاش هیچ دیدگاه رادیکالی نسبت به شعرهای مختلف نداشته و از نظر تئوری هم رادیکال عمل نکرده است.»
ضمیمهی ادبی روزنامهی انگلیسیزبان «گاردین» نیز از قول «پل ملدون» میآورد: «با وجودی که چهل سال اسمم را در نشریات مختلفی دیدهام، اما هنوز هم انتشار مطلبی در «نیویورکر» برایم هیجانآور است. دلم میخواهد این هیجان را دیگران هم تجربه کنند.» وی همچنین دربارهی سمت جدیدش به «گاردین» میگوید: «از ته دل امیدوارم که اشعاری که من در نیویورکر منتشر میکنم تاثیر شگرفی روی خواننده بگذارد. هدف من دقیقا همین کار است.»
«نیویورکر» به گفتهی بسیاری از منتقدان ادبی، معتبرترین و تاثیرگذارترین نشریه ادبی دنیا است. این مجله با قدمتی بیش از هشتاد سال فعالیت ادبی، با مهمترین نویسندگان دنیا از جمله ارنست همینگوی، ویلیام فاکنر و نویسندگانی امروزیتر چون جی.دی. سلینجر، پل آستر، تی.سی. بویل، هاروکی موراکامی و جان آپدایک همکاری کرده است. اعتبار «نیویورکر» در این حد است که حتی چاپ یک مطلب در این نشریه آمریکایی در پیشرفت ادبی نویسندهی آن نقش به سزایی دارد، به همین خاطر انتشار داستان، شعر و مقاله در «نیویورکر» یکی از آرزوها و گاه رویاهای اغلب نویسندگان دنیا تبدیل شده است.
مجلهی «نیویورکر» هر سال ۴۷ شماره منتشر میشود و قسمتهای مختلفی همچون گزارش، نقد، مقاله، کاریکاتور، شعر و داستان دارد. اولین شمارهی «نیویورکر» در هفده فوریه سال ۱۹۲۵ توسط هارولد راس و همسرش جین گرنت خبرنگاران نیویورک تایمز منتشر شد و سردبیری مجله تا سال ۱۹۵۱ به دست راس بود. راس در این مدت با نویسندگان مطرح قرن بیست و بیست و یکم همچون آن بتی، جان چیور، آلیس مونرو و ولادیمیر ناباکوف همکاری کرد. «نیویورکر» در آغاز فعالیت خود به طور معمول دو یا سه داستان در هفته منتشر میکرد، اما امروزه کمتر شمارهای را شاهدیم که بیشتر از یک داستان در آن منتشر شود. داستانهای نیویورکر از نظر شیوهی داستاننویسی و سبک گسترهی وسیعی دارد و از داستانهای جان آپدایک گرفته تا سوررئالهای دونالد بارتلمی در آن منتشر شده است. پس از مرگ راس، ویلیام شان سردبیر مجله شد و بعد او رابرت گوتلیب و سپس تینا براون این سمت را بر عهده گرفتند. از سال ۱۹۹۸ دیوید رمنیک سردبیر «نیویورکر» شده است.
کاریکاتورهای «نیویورکر» از معروفترین کاریکاتورهای جهان هستند و طرفداران زیادی دارد. «رابرت منکوف» دبیر فعلی بخش کاریکاتورهای «نیویورکر» است و از سال ۱۹۹۸ مسئولیت این بخش را بر عهده دارد. «نیویورکر» همینطور در هر شماره چند کاریکاتور بدون شرح منتشر میکند و شمارهی بعد بهترین عبارتی که خوانندههای مجله دربارهی آن نوشتهاند، همراه کاریکاتور منتشر میکند. «نیویورکر» با وجودی که مجلهای ادبی و هنری است، اغلب اوقات تحلیلهای سیاسی نیز منتشر میکند و دیدگاه لیبرال دارد. با این همه، گزارشهای سیاسی «نیویورکر» نیز گاه از جنجالیترین گزارشهای جهان میشود و بازتاب بینالمللی در دیگر رسانههای دنیا دارد. برای مثال؛ اطلاعاتی که دربارهی زندانهای مخفی آمریکا در نقاط مختلف جهان چند سال پیش در مقالهای سیاسی در نیویورکر منتشر شد، بازتاب گستردهای داشت و حتی شبکههای مهم تلویزیونی همچون بی.بی.سی و سی.ان.ان از آن صحبت کردند. پیشبینی جنگ از دیگر مقالات پر سر و صدای «نیویورکر» در سالهای اخیر است.
رو جلد «نیویورکر» از مهمترین بخشهای مجله است. رو جلد «نیویورکر» در شمارهی ۲۴ سپتامبر سال ۲۰۰۱ که پس از واقعه یازده سپتامبر منتشر شد، از معروفترین روجلدهای «نیویورکر» است که در آن دو برج سازمان تجارت جهانی در پسزمینهای سیاه کشیده شده است. این طرح کار «آرت اسپیگلمن» است. دیگر روجلد بهیادماندی «نیویورکر» مربوط میشود به ۲۹ مارس سال ۱۹۷۶ که طرحی بود از «سول استاینبرگ» به نام «چشمانداز جهان از خیابان نهم» که به گفتهی بسیاری از طرفداران «نیویورکر» بهیادماندیترین روجلد مجله است. طبق آخرین آمار منتشر شده در سال ۲۰۰۴، «نیویورکر» نزدیک به یک میلیون مشترک دارد و بیشترین خوانندهاش در کالیفرنیا و سپس در نیویورک است. همچنین میانگین سن خوانندگان مجله در سال ۲۰۰۴ چهل و شش سال بوده است. نیویورکر از اواخر دههی نود میلادی به اینترنت علاقهمند شده و سایت مجله را به آدرس www.newyorker.com تاسیس کرده است. گفته میشود که این سایت شامل چهار هزار شمارهی مجله و نزدیک به نیم میلیون صفحه آرشیو «نیویورکر» است.
نیویورک تایمز و کتابی دربارهی گرترود استاین و آلیس بی. تکلاس
ضمیمهی ادبی شنبههای «نیویورک تایمز» این هفته کتابی را معرفی کرده به نام «دو زندگی» نوشتهی «جنت ملکولم» نویسنده آمریکایی و روزنامهنگار ثابت مجلهی «نیویورکر» که به زندگی دو شخصیت معروف زن آمریکایی یعنی «گرترود استاین» و «آلیس بی. تکلاس» پرداخته است. «جنت ملکولم» در سال ۱۹۳۴ در پراگ به دنیا آمده و با مهاجرت از چکسلواکی به آمریکا ساکن ایالات متحده شده و در دانشگاه میشیگان درس خوانده است. همسر اول جنت، دونالد ملکولم در سالهای پنجاه و شصت برای «نیویورکر» نقد کتاب مینوشته و همسر دوماش «گاردنر بوتسفورد» سالها سردبیر نیویورکر بوده است.
«نیویورک تایمز» در گزارش خود دربارهی «دو زندگی»، کتاب تازهی «جنت ملکولم»، مینویسد: «کتاب مثل یک داستان روایت شده است و شخصیتهای کتاب به نوعی برای کند و کاو زندگی گرترود استاین خلق شدهاند.» نیویورک تایمز همچنین در ادامه به رماننویس بودن ملکولم اشاره میکند و به همین خاطر کتاب او را جذاب و خواندنی توصیف میکند. تایمز معتقد است که ملکولم توانسته با بررسی دوستی گرترود استاین و آلیس تکلاس، نقاط تاریکی از زندگی استاین را روشن کند و به تجزیه و تحلیل آن بپردازد.
«گرترود استاین» سال ۱۸۷۴ به دنیا آمده و نویسندهای آمریکایی بوده است. وی بیشتر عمرش را در فرانسه سپری کرد و در این بین زندگیاش را میتوان به دو قسمت تقسیم کرد. قسمت اول آن زمانیاست که بین سالهای تولدش تا سال ۱۹۱۴ همراه برادرش زندگی میکرده و قسمت دوم آن به دورانی بر میگردد که تا با آلیس تکلاس دوست شد و تا پایان عمر با او زندگی کرد. گرترود استاین دوستان زیادی داشت و در نویسنده شدن بسیاری از آنها تاثیرگذار بود. وی اولین فردی بود که ارنست همینگوی در سالیان دههی بیست میلادی با ورود به پاریس پیشاش رفت. گرترود استاین به نحوی به نویسندگان زیادی کمک کرده است که از این بین میتوان به جان دوسپاسوس، ازرا پاوند، اسکات فیتزجرالد، شروود اندرسون و ارنست همینگوی اشاره کرد. استاین از سال ۱۹۰۳ به فرانسه مهاجرت کرد و جمعهای ادبی محله مونپارناس پاریس را راهاندازی کرد.
آلیس بابت تکلاس دوست نامدار گرترود استاین، سال ۱۸۷۷ در سان فرانسیسکو کالیفرنیا به دنیا آمد و در دانشگاه واشنگتن موسیقی خواند. وی اولین بار گرترود استاین را در هشت سپتامبر سال ۱۹۰۷ در پاریس دید و از آن وقت تا پایان عمر گرترود دوست صمیمی وی شد. وی به همراه گرترود سالنی راه انداخت و آثار نقاشان برتر دنیا همچون پیکاسو را که از دوستان هر دوی آنها بود؛ نمایش داد. آلیس در سن ۸۹ سالگی از جهان رفت و کنار خانهی ابدی گرترود در پرلاشز پاریس به خاک سپرده شد. کتاب جنت ملکولم دربارهی گرترود استاین و آلیس تکلاس ۲۴۰ صفحهای است و سپتامبر ۲۰۰۷ توسط انتشارات دانشگاه یل منتشر شده و ۱۶,۵۰ دلار قیمت دارد.